dimanche 23 octobre 2011

L'Eclesiaste o Qohelet


Las longas nuèches d'ivèrn son propícias a de reflexions sus l'existéncia. I a dins Bíblia, un escrich que me tòca particularament, es lo libre de l'Eclesiaste, que Cantalausa n'a fach la revirada en occitan.
L'Eclesiaste o Qohelet, tanben conegut coma libre del predicator es un libre d'Ancian Testament que son contengut es un recuèlh de leis e provèrbis populars que serviguèron de guida pels crestians e josieus, e mai se s'ataca als principals postulats de la saviesa tradicionala de son temps.

A ieu, dins ieu me diguèri : lo quiti sòrt del caluc a ieu tanben m'espèra ! E perqué donc foguèri, ieu, mai savi (que non pas el ) ? (1-15)

Es susprenent de trobar dins Bíblia un escrich que sembla presentar un Dieu luènh e arbitrari, que dobta que los òmes sián onorats o castigats dins l'autre mond, e sustot que proclama que lo melhor que pòt far l'òme es manjar, beure, e se congostar dins lo trigossadís.

Tenètz, çò que ieu vegèri : lo bonaür per l'òme es de plan manjar e de beure e de se congostar dins lo trigossadís que trigossa jol solelh  dins l'enpalm dels jorns de sa vida que Dieu li balhèt : aquò's la seu part ! (5-17)

L'autor Qohelet se noma el-meteis, "filh de David" e "rei de Ierusalem", atributs tradicionals de Salomon. La significacion del mot ebreu " Qohelet" es incertana. La mai probabla seriá "president", "convocator", "orator", "porta-paraula d'una acampada". 
Son biais d'escriure es una mescla de poesia e de pròsa, se vei malaisidament lo limit entre una e l'autra. Lo ritme es irregular e i a abondància de frasas longas e complicadas, mas la sintaxi e lo lexic son paures. A despart d'aquò la descripcion de la vielhesa qu'acaba lo còs de l'òbra se pòt considerar coma un dels melhors tèxtes de la poesia biblica. Peir de Garròs se n'inspira fortament dins sas Eglògas.

Rapèla-te de ton creator tant que siás dins ton joventum, abans que vengan los jorns negres e que se sarren las annadas que ne diràs : "N'ai un vòmit" [...] abans que la posca s'entorne a la tèrra d'ont se levèt ; e que lo sofle s'entorne a Dieu d'ont venguèt. (12-1;7)

L'òbra es constituida d'una combinason de provèrbis, exemples, parabòlas, confessions, exortacions. Se dins la màger part del tèxt, una tonalitat sceptica domina, la vanitat de l'existéncia umana es mesa en valor, Qohelet afortís ça que la, qu'abans la venguda de la mòrt, cal aprofechar de totas las bonas causas de la vida coma un present de Dieu.

E dins mon èime debatèri de me rebalar dins lo vin mas sens pèrdre l'èime. (2-3)

Que que faguèssem sus tèrra, i a pas res de nòu e pas res a ganhar jol solelh.

Totes los fluvis a la mar van e la mar jamai es pas plena. (1-7)

Es una reflexion de las curiosas, qu'aquela d'aquí. Un jorn belèu, me la pausarai.

Aucun commentaire:

Enregistrer un commentaire